Allaveddy

யா/மகாஜனக் கல்லூரி நிறுவுனர் தினமும் பரிசளிப்பு விழாவும் நேரடி ஒளிபரப்பு

MAHAJANACOLLEGE NEWயா/மகாஜனக் கல்லூரி நிறுவுனர் பாவலர் துரையப்பா பிள்ளை நினைவு தினமும் பரிசளிப்பு விழாவும் எதிர்வரும் 24.06.2011  வெள்ளிக்கிழமை அன்று காலை 8.30 மணியளவில் நடைபெறவுள்ளது. இந் நிகழ்வுகளினை புலம் பெயர் உறவுகளும் மகாஜனன்களும் காணத்தக்கதாக எமது இணையதளத்தில் நேரடி ஒளிபரப்பு செய்வதற்கான ஏற்பாடுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. இந் நிகழ்வின் அழைப்பிதழ் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

தங்கள் நாட்டில் நேரத்தை அறிய இங்கு செல்லுங்கள்


புலம் பெயர் உறவுகளும் மகாஜனன்களும் இந்நிகழ்வுகளை பார்ப்பதற்கு
Watch live streaming video from puveenthan at livestream.com

10 Responses to யா/மகாஜனக் கல்லூரி நிறுவுனர் தினமும் பரிசளிப்பு விழாவும் நேரடி ஒளிபரப்பு

  1. S.Kanenthra says:

    தயவுசெய்து இச்செய்தியின் தலைப்பை ”யா/மகாஜனக் கல்லூரி நிறுவுனர் தினமும் பரிசளிப்பு விழாவும் நேரடி ஒளிபரப்பு” என மாற்றியமைத்தால் நன்றாவிருக்கும் எனக்கருதுகின்றேன். அழைப்பிதழிலும் இவ்வாறுதான் பிரசுரிப்பார்கள்.

    எமது கல்லூரி ஸ்தாபகரை ”பாவலர் துரையப்பாபிள்ளை” எனவே எல்லோரும் கௌரவமாக அழைப்பார்கள். தனியே ”துரையப்பா” என வாசிக்கும்போது சிறிது சங்கடமாகவுள்ளது.

    இது சிறியேனாகிய எனது தனிப்பட்ட கருத்தாகும்.

  2. admin says:

    S.Kanenthra

    தங்கள் கருத்துக்கு அமைவாக தலைப்பு மாற்றப்பட்டுள்ளது

  3. varatharajah says:

    உங்கள் சேவைக்கு நன்றி.
    உலகெங்கும் வாழும் மகாஜனக்கல்லூரி பழைய மாணவர்களுக்கு
    இந்த நேரடி ஒளிபரப்பு பார்த்து மகிழ்வதற்கான மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கும்.
    மகாஜனக்கல்லூரி பழையமாணவர் சங்கம் பிரான்ஸ் சார்பில்
    வரதன்

  4. mano says:

    பாவலரின் பள்ளியில் படித்தபெருமை எங்களுக்குமுண்டு.

    பாவலர் துரையப்பாபிள்ளை சாதாரணமானவரல்ல. பாவலர் துரையப்பாபிள்ளையவர்களையும் முன்னாள் யாழ்.மேயர் துரையப்பா அவர்களையும் குழம்பிப் பார்ப்பவர்கள் பலரை இன்றும் காணலாம். ஈழத்துப்பாரதி என சிலாகித்துப்பேசப்படுபவர் பாவலர் துரையப்பாபிள்ளை அவர்கள்.
    ஆங்கில ஏகாதிபத்தியத்திற்கெதிராக சைவப்பாடசாலையை நிறுவி வெற்றிகொண்டவர் அவர்;.

    அந்தக்காலத்தில் வீட்டுக்கு வீடுசென்று பிடியரிசியெடுத்து பள்ளியை உருவாக்கிய பாவலர் அதற்காக பட்டசிரமங்களை அறியும்போது மெய்சிலிர்க்கத்தான் செய்கிறது.
    ஒரு கவிஞன் செயல்வீரனாகும் போது அதற்குத்தான் எத்துணை வீரியம்.
    அதிலும், சுதேசியம் பேசிய ஒரு கவிஞன், சமூகசீர்திருத்தம் பற்றி அக்கறை கொண்ட கவிஞனின் செயற்திறன் பற்றி சொல்லவும் வேண்டுமா? அதுதான் மகாஜனா என்ற கல்விக்கூடம்.

    நூறாண்டு கண்ட மகாஜனாவையும், அதன் சிற்பிகiளையும் பாவலரின் இந்நினைவுநாளில் நன்றியுடன் நினைவுகூருகின்றோம்.

    வெல்லுக வெல்லுக மாஜன மாதா!

  5. திரு.வரதராஜா அவர்களுக்கு மனப்பூர்வமான நன்றிகள்.மகாஜனா நிறுவுனரின் நூற்றாண்டு விழாவினதும் பரிசளிப்பு விழாவினதும் நிகழ்வை இணயத்தளம் ஊடாக பார்ப்பதற்கு வசதிகள் செய்து தந்த தங்களுக்கு மனமார்ந்த நன்றிகள்.

    ஏலையா க.முருகதாசன்
    மகாஜனக் கல்லூரி பழைய மாணவன்
    ஜேர்மனி

  6. mano says:

    குடாநாட்டில் பல சங்கங்களை உருவாக்கிய பெருமை பாவலரைச்சாரும்.

    …..கொழும்பிலே 1906ஆம் வருடம் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்ச்சி ஒன்று
    நடந்தேறியது. அவ்வாண்டு ஆகஸ்டுமாதம் 13ஆம் திகதி ஐயாயிரம் மாட்டுவண்டிக்காரர் வேலை நிறுத்தஞ் செய்தனர்.
    அக்காலத்தில் துறைமுகத்திலிருந்து பண்டங்களை ஏற்றிச் செல்லவும்
    துறைமுகத்துக்கு ஏற்றுமதிப் பொருட்களைக் கொண்டு செல்லவும், நகரில் வர்த்தகப் பொருட்களை எடுத்துச் செல்லவும் மாட்டு வண்டிகளே பெரிதும் பயன்படுத்தப்பட்டன. 1910ஆம் ஆண்டளவில் சுமார் இருபத்து மூவாயிரம் வண்டிகள் இருந்தன என்று 1911ஆம் ஆண்டுக் குடிசன மதிப்புப் புள்ளி விவரங்களிலிருந்து தெரிகிறது. முனிசிப்பல் சபை புதிதாக விதித்த போக்குவரத்துச்சட்டம் ஒன்றினை எதிரத்N;த ஐயாயிரம் வணடிக்காரர் வேலைநிறுதத்ஞ் செயதனர். அப்பொழுது உதயதாரகை ஆசிரியராக
    இருந்தவர்கள் பிள்ளையவர்கள். 23.08.1906 இதழிலே, ‘வண்டிக்காரர் குழப்பம்’ என்னும் தலைப்பில்
    ’13ஆந் திகதி திங்கட்கிழமை தொடக்கமாய் வேலைக்குப் போகவில்லை…. ஒருவரினுதவி மற்றவர்க்கு அகத்தியம் தேவையாயிருக்கு’ என்று எழுதினார். பத்திராதிபர் என்ற வகையில் பிள்ளை பாரபட்சமற்ற முறையில் இவ்வாறு எழுதினார் என நாம் கொள்ளலாம். எனினும் தீவிரவாதியாக விளங்காவிடினும்
    வாழ்நாள் பரியந்தம் ‘தெழிற்சங்கங்கள்’ நிறுவுவதிலும் அவற்றை வளர்ப்பதிலும் அவருக்கு நிரம்பிய நாட்டம் இருந்தது:
    ‘இவரது சங்கங்கள் தேசியம் வாய்ந்தனவாக இருக்கும்.’

    யாழ்ப்பாணத்திலே பல சங்கங்களை நிறுவியதில் பெரும்பங்கு கொண்ட பெருமை
    துரையப்பாபிள்ளை அவர்களுக்கு உண்டு. அவை யாவற்றுள்ளும் ‘உபாத்திமார் சங்கம்’
    நிறுவியதிலேயே அவருக்குத் தனிச் சிறப்பு ஏற்பட்டது எனலாம். ‘உபாத்திமாரை முகாமைக்காரர்களும் அரசாங்கமும் கவனியாதிருப்பதேனோ?…. உபாத்திமார் எல்லோரும் ஒருங்குகூடிச் செய்ய வேண்டிய விஷயங்கள் எவையென்று யோசிக்க ஓர் உபாத்திமார் சங்கம் இருத்தல் அவசியம்’ .9

    ‘உயர்ந்த சம்பளம் பெறுபவர்களுக்கே வயோதிப காலத்திலும் உபகாரச் சம்பளம்
    கொடுத்தற்கேற்ற ஒழுங்குகளுண்டு. அற்ப சம்பளம் பெறும் உபாத்திமார்க்கு அவ்வித ஒழுங்கில்லை…
    உபாத்திமார் ஒருங்குகூடி அரசாட்சியாருக்கு முறையிடுவதற்கும் போதிய நியாயங்களிருக்கின்றன.’10

    தொழிற்சங்கம் என்று நேரடியாய்க் கூறாவிடினும், ‘ஒருங்குகூடிச் செய்யவேண்டி’
    யதன் அத்தியாவசியத்தை மேற்காட்டிய கருத்துரைப்பகுதிகள் ஐயத்துக்கிடமின்றித்
    தெளிவாக்குகின்றன.

    இத்தகைய பிரசாரத்தின் பயனாகவும் முயற்சிகளின் விளைவாகவும்
    அவ்வாண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் உபாத்திமார் சங்கம் ஒன்று உருவாகியது.

    ’23ஜூன் 1906 சனிக்கிழமை பகல் பதினொரு மணியளவில் உபாத்திமார் சங்கக்கூட்டம்
    அடைக்கலமாதாவின் பாடசாலையில் நடைபெற்றது. அமெரிக்க, உவெஸ்லிய, சேட்சு, கத்தோலிக்கமிஷன் சங்கங்களின் கீழும் சுதேச முகாமைக்காரர்களின் கீழுமுள்ள ஆசிரியர் நிறைந்தனர். தலைவர்: தெ.அ.துரையப்பாபிள்ளை அவர்கள்; தெல்லிப்பழை ஆங்கில வித்தியாசாலைத் தலைமை ஆசிரியர்.
    லிகிதர்: ஏ.தோமஸ்; கொழும்புத்துறை போதனா வித்தியாசாலை ஆசிரியர்.’11
    டீசழவாநச Phடைip என்பவர் இம்முயற்சிகளில் முக்கிய பங்கு வகித்ததாகத் தெரிகிறது.
    இச் சங்கத்தின் பிறிதொரு கூட்டத்திலே, உயர் சம்பளம், உபகாரச் சம்பளம் கோரல் முதலியனவற்றை உள்ளடக்கிய பல நிர்ணயங்கள் (தீர்மானங்கள்) கொண்டுவரப்பட்டன. இம்முயற்சிகளின் முக்கியத்துவத்தை இதற்குமேலும் இவ்விடத்திலே விளக்குதல் வேண்டா.
    தென்னிலங்கையிலும் உள்ளுர் உயர்ந்தோர் குழாத்தைச் சேர்ந்த பலர் சிங்களப்
    பத்திரிகை எழுத்தாளராயும், ஆசிரியர்களாயும், இலக்கிய கர்த்தாக்களாயும் இருந்தனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

    ஆசிரிய சங்கங்களில் மட்டுமன்றி, யாழ்ப்பாணம் தமிழ்க் கழகம், யாழ்ப்பாணம் சனசங்கம்
    போன்ற பல நிறுவனங்களிலும் இடையீடற்ற அக்கறை கொண்டிருந்தார் துரையப்பாபிள்ளை அவர்கள்.

    வாய்ச்சொல் வீரராக அன்றிச் செயல் வீரராகவும் விளங்கினார். அதேவேளையில்,
    தான் வாழ்ந்த பிரதேசத்து விவகாரங்களில் மட்டுமல்லாது அனைத்திலங்கைப் பிரச்சினைகளிலும் அவ்வப்போது அபிப்பிராயம் தெரிவித்தார். இந்திய அரசியல் விவகாரங்களையும் கூர்ந்து கவனித்துப் பல கட்டுரைகளை
    எழுதினார்.

    இவையெல்லாவற்றையும் நோக்கும்பொழுது, இந்நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலிருந்து
    படிப்படியாக எழுச்சிபெற்றுவந்த தேசியம் நாடு முழுவதற்கும் பொதுவான சிலகூறுகளையும் அம்சங்களையும் கொண்டிருந்தது என்பதும், அவை பிரதேச அடிப்படையில் பல்வேறு வண்ணங்களிலும் வடிவங்களிலும் செயற்பட்டன என்பதும், வடபகுதியில் அவை நடந்தேறியவாற்றைத் தெரிந்து கொள்ளுவதற்குக் கல்விமானும், சீர்திருத்தவாதியும், தேசியவாதியுமான தெ.அ.துரையப்பாபிள்ளையின்
    வாழ்க்கையையும் பணியையும் எடுத்துக்காட்டாகவும், முன்மாதிரியாகவும் கொள்ளுதல் சாலப் பொருந்தும் என்பதும் ஒருவாறு துணியப்படும்.
    . க. கைலாசபதி.
    (பாவலர் நூற்றாண்டுவிழா மலர், நூலிலிருந்து..1972)

  7. mano says:

    எனது தந்தையாரின் ஞாபகங்கள்

    எனது பன்னிரென்டாம் வயதில் எனது தந்தையார், பாவலர் துரையப்பாபிள்ளை அவர்கள்
    காலமானார்கள். அவரைப்பற்றிய எனது நினைவுகள் சிறு பராய ஞாபகங்களாகவே அமையும்.
    அவருடைய பல்வேறுபட்ட ஈடுபாடுகளின் பிரதிபலிப்பாக இவை எத்துணையிருக்க முடியுமென்பது ஒரு கேள்விக்குறி. இது எப்படியானாலும், வாழ்க்கையின் விருப்பு வெறுப்புக்கள் முதலியவற்றாற் பாதிக்கப்படாத எனது சிறிய உள்ளத்திற் பதிந்த நினைவுகள் பின் நோக்கிப் பார்க்கும்போது தெளிவாகவும் சார்பற்றவையாகவும் இருப்பதைக் காண்கிறேன். ஆகவே, அவை சிலவற்றை இங்கே தர முயல்கிறேன்.

    எனது தந்தையாரின் நினைவுகள் என்றவுடனே அவருடைய கம்àரமான தோற்றம், அகன்ற
    நெற்றி, கூரிய ஊடுருவிப்பாயும் கண்கள், வரிசையாயமைந்த வெண் பற்கள் இவைதான் மனக்கண் முன் எழுகின்றன. அவரணிந்திருக்கும் சரிகைத் தலைப்பாகையை எடுத்துவிட்டால், ஒருபோதும் எண்ணெய் தேய்த்து வாரிவிடப்படாத வரண்ட தலைமயிர் கெம்பி மேல் நோக்கி வளர்ந்திருப்பதைக் காணலாம். இந்த மாதிரி முரட்டுத் தலைமயிருள்ளவர் பெரும் பிடிவாதக்காரராயிருப்பார் என்று சிலர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். இது உண்மையே. தாம் நினைத்ததைச் சாதிக்கும் குணமுடையவராயிருந்தார். ஆனால் அவருடைய பிடிவாதமே அவர்தம் சாதனைகளை வெற்றியுடன் நிறைவேற்றுவதற்குக் காரணமாயிருந்ததையும் காண்கிறோம்.

    அவருடைய காலத்தில் மோட்டார் வண்டிகள் தெல்லிப்பழையிற் சிலரிடம் சொந்தமாகவும், அநேகமாக வாடகைக்கும் உபயோகத்துக்கு வந்துவிட்டனÉ ஆனால் எனது தந்தையாரோ இனி இல்லை என்ற அவசர காரணத்துக்கல்லாமல் மோட்டார் வண்டிகளில் ஏறுவதில்லை. தாம் வைத்திருந்த மாட்டுவண்டிகளிலே தான் போய் வருவதுண்டு. அவற்றுள் ஒன்று ‘பல்லக்கு’ வண்டி என்று கூறுவோம்.
    பெட்டிவடிவாய், பார்ப்பதற்கு அழகாகவும் பாவனைக்கு வசதியாகவுமிருந்தது. இது விசேஷ தினங்களிலே தான் உபயோகிக்கப்பட்டது. இதில் நாங்கள் போகும்போது சிறுவர்களும், பெரியவர்களும் வியப்புடன் பார்ப்பார்கள்.

    மாட்டுவண்டிகளை நினைக்கும்போது அவைகளில் நாங்கள் அவருடன் செல்லும்போது ஏற்படும் ஒரு சிக்கலான நிலையும் நினைவுக்கு வருகிறது. எங்களுக்கு வீட்டில் ஆத்திசூடி, கொன்றைவேந்தன், வெற்றிவேற்கை, நன்னெறி, நல்வழி போன்ற நூல்களைப் படிப்பித்து அச்செய்யுள்களை மனப்பாடமாக்கச் செய்வது அவரின் வழக்கம். அவர் படுத்திருக்கும் சாய்மனைக் கதிரையைச் சுற்றி நின்று அகரம் முதல் அஃனம்வரை இச்செய்யுள்களை வரிசை தவறாமல் சொல்லுதல் வேண்டும். இதில் பிழைவிட்டோ, மறந்தோ போனவர்கள் சில மனக்கஷ;டங்களை அனுபவிக்க நேரிடும். இது சிறுவர்களாகிய எங்களுக்கு
    எவ்வளவு கசப்பாயிருக்குமென்பது ஊகிக்கக்கூடியதே. இவ்விதமான இக்கட்டான நிலை வண்டியிற் போகும்போது தொடங்கிவிடும். ஊர்ப்புதினம் பார்த்து உல்லாசமாய்க் காலம் கழிக்கலாமென்று எதிர் பார்த்து வண்டியில் ஏறினால் அது முட்டாள்தனமாகும். ஆத்திசூடி அகரவரிசை வண்டியிலும் தொடங்கிவிடும். இதனால் ஏற்படும் மனக்கஷ;டங்களும் விரைவிலே தொடரும்.

    எங்கள் வீட்டில் கிராமிய நிகழ்ச்சிகளுக்குக் குறைவில்லை. உடுக்குத் தட்டிப் பாடும் கலைஞர்கள் வந்து பாடுவார்கள். அல்லி அரசாணி மாலை, காத்தவராயன் கதை போன்ற கதைகளை, இந்தக் கலைஞருக்குரிய தனிப் பாணியில் பாட்டுடன் வசனமும், கேள்வியும் மறுமொழியும், பகிடியும் சிரிப்பும் கலந்து வழங்குவார்கள். நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் இவர்களுக்கு எனது தந்தையார் உபசாரங்கள் செய்து அனுப்புவார். மாதகல், பண்டத்தரிப்பு முதலிய இடங்களிலிருந்து செல்லச் சந்நிதிக்கு ஆட்டக்காவடிக் கூட்டங்கள் இரவிரவாய்ப் போய்க்கொண்டிருக்கும். இக் கூட்டங்களில் அநேகர் எங்கள் வீட்டு முற்றத்தில்
    ஆடி, தாகசாந்தி செய்து சன்மானமும் பெற்றுப் போவார்கள். இது போலவே கரகமாடுகிறவர்கள், கம்பங்கூத்தாடிகள் வந்து தங்கள் கலைத்திறனைக் காட்டிச் செல்வார்கள்.

    எனது தந்தையாரைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் கல்விமான்களாகவும் புலமை படைத்தவர்களாகவும் இருந்ததில் வியப்பேதுமில்லை. இவர்களில் ஒருசாரார் யாழ்ப்பாணக் கல்லூரி அதிபர் வண. பிக்நெல் ஐயர் அவர்கள், உபஅதிபர் திரு யே.வீ.செல்லையா அவர்கள், அர்ச். யோவான் கல்லூரி உபதலைவர்
    குறோசெற் அவர்கள் போன்றோர். எனது தகப்பனாரை இவர்கள் அடிக்கடி வந்து பார்த்துச் செல்வார்கள். கலாநிதி ஐசாக் தம்பையா அவர்களும் அவ்விதமே அவருடன் நெருங்கிப் பழகினார். இவர் தாயுமான சுவாமிகளின் சில பாடல்களை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து ‘Pளயடஅள ழக ய ளுயiஎய ளயiவெ’ என்ற
    பெயருடன் அச்சேற்றினார். இந்த நூலின் முகவுரையில் எனது தந்தையார் இந்நூல் வெளியீட்டில் செய்த உதவிக்கு நன்றி கூறியிருக்கிறார். இதிலிருந்து இத்தகைய கல்விமான்கள் ஏன் அவருடன் பழகினார்கள் என்பது புலனாகும்.

    பிரம்மஸ்ரீ சி.கணேசையர் அவர்களின் வருகை எனது தந்தையாரால் மிகவும் மதிப்புடன்
    எதிர்பார்க்கப்படுவதொன்றென்பது அவருக்கு நடக்கும் உபசாரங்களிலிருந்து தெரியும். விசேடமாக எனது தந்தையார் ‘சிவமணி மாலை’ பாடி எழுத்துப் பிரதியாயிருந்தபொழுது ஐயரவர்களுடன் அநேக மணிநேரம் கலந்தாலோசிப்பார். அப்பொழுதெல்லாம் வீட்டில் நிசப்தம் நிலவவேண்டும். இல்லாவிட்டால் எங்கள்பாடு ஆபத்துத்தான்!. இருட்டிவிட்டால் ஐயரவர்களைத் தனிவழி போகவிடாமல், விளக்குடன் ஒரு ஆளை அனுப்பி வறுத்தலைவிளானிலுள்ள அவரின் வீடுமட்டும் அனுப்பிவைப்பார்.
    பன்னாலை முத்துரிஷp, பண்டத்தரிப்பு மோசெஸ் கந்தையாபிள்ளை, தெல்லிப்பழை சோமுப்பிள்ளை உபாத்தியாயர் போன்றோர் வருவதுண்டு. இவர்கள் அகடவிகடமாகப் பேசி எங்களையும் தந்தையாரையும் மகிழவைப்பார்கள். முத்துரிஷp அவர்கள் ‘கள்ளி முதுகாட்டின் ஆடி கண்டாய்’ என்ற தேவாரச் சொற்றொடருக்கு, கள்ளி மரங்கள் தங்கள் முதுகுகளை ஆட்டினால் அது ஆடிமாதமென்று அறிவாயாக என்று பயன்சொல்லி எனது தந்தையாரைக் குலுங்கக் குலுங்கச் சிரிக்க வைப்பர். ‘ஊரூருடுப்பிட்டி’,
    ‘ஒளவை’, ‘வெளவால்’ போன்ற சொற்களை எழுதச்சொல்லி நாங்கள் திணறுவதைப் பார்த்துப் பெரிதும் திருப்தி அடைவார். மோசெஸ் கந்தையாபிள்ளை அவர்கள் ‘ஆனா அறிந்த அந்தோனியார்’ என்ற விகட கவிதையின் பாகங்களைப் பாடிக் காட்டிச் சிரிக்க வைப்பார். சிறப்பாக ஆட்டுக்குட்டி குண்டானுக்குள் தலையை வைத்துத் தன் சிறிய கொம்புகள் தடை செய்ததால் எடுக்க முடியாமற் தவிக்கும்போது ‘தலையை வெட்டு’ என்று புத்திமதி கூறிய அந்தோனியார், பின் வெட்டுண்ட தலை குண்டானுக்குள் விழுந்து எடுக்கமுடியாத நிலையில் ‘குண்டானை உடை’ என்று ஆலோசனை கூறிய கட்டத்தைப் பாடும்போது சிரிப்பினால் வீடு கொந்தளிக்கும். சோமுப்பிள்ளை உபாத்தியாரை
    நினைக்கும்போது எனது தந்தையார் இறந்ததினம் ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. அவரது சடலத்துக்கருகே நின்று புலம்பிக்கொண்டிருந்த என்னைப்பார்த்து ‘தம்பி வெம்பி, வெம்பி அழாதே, நம்பியிரு எம் பெருமானை’ என்று ‘பளிச்’சென்று கூறி ஆறுதலளித்தார். இவர் எனது தந்தையார் இருந்த காலத்தில் வந்து அவருடன் பலமணிநேரம் பேசிப்போவதுண்டு.

    எனது தந்தையாருக்குச் சேர் பொன்னம்பலம் இராமநாதன் பிரபு என்றால் தனி மதிப்பு.
    அவரைப் பற்றிய பேச்சு வீட்டில் அடிக்கடி எழும். இராமநாதன் பிரபுவை எனது தந்தையார் இடைக்கிடை போய்ப் பார்த்து வருவார். அவருக்கு அளிக்கப்பட்ட ஒரு வரவேற்பின்போது தாம் பாடிய பாட்டொன்றை எனது தந்தையார் எங்களுக்குச் சொல்லித் தருவார். ‘சீருறுமிச் சபை மீதினில் மேவிய திவ்ய குணசீலா’ என்ற ஆரம்பித்த பாடல் காவடிச் சிந்து மெட்டில் அமைந்திருந்தது. அதைப் பாடுவதிலும், நாங்கள் அதைப்பாடக் கேட்பதிலும் பெரிதும் விருப்பம் கொண்டிருந்தார்.
    விழாக்கள், பரிசளிப்புகள், விவாகங்கள் இவைகளுக்கு ஆசிப்பாக்கள் பாடுவிப்பதற்காக அநேகர் வருவார்கள். அவர்களை இருக்கச்சொல்லி, சந்தர்ப்பத்துக்கு ஏற்ற பாட்டுக்களை உடனே பாடிக் கொடுத்தனுப்புவார். பரிதிமாற் கலைஞர் என்னும் சூரிய நாராயண சாஸ்திரிகள் இதனை அறிந்து போலும் ‘விரையப் பாடும் சீர் மிகப் படைத்த தேவர் துரையப்பாபிள்ளையெனும் தோன்றல்’ என்று அவர் இயற்றிய கீதரச மஞ்சரியை முன்னிட்டுப் பாடிய சாற்றுகவியிற் பாடியிருக்கிறார்.

    எனது தந்தையார் சைவத்துக்கும் கல்விக்கும் மகாஜனக் கல்லூரியை நிறுவித்
    தொண்டாற்றினாரென்று பலர் கூறுவர். இப்படிப்பட்டவரின் சமய சீவியம் எப்படியிருந்ததென்று பின்நோக்கிப் பார்க்கும் போது, அவர் யாத்திரைகளுக்குச் சென்றாரென்றோ, நாள்தோறும் அல்லது வாரந்தோறும் கோவில் குளங்களுக்குப் போனாரென்றோ எனக்கு ஞாபகமில்லை. அமாவாசை, பூரணை விரதங்களைத்
    தவிர வேறு விரதங்கள் அனுட்டித்தாரென்றோ எனக்கு நினைவில்லை. ஆனால் வீட்டில் தேவாரம், கந்தரலங்காரம், கந்தரனுபூதி முதலியன பாராயணம் பண்ணினார். குளிக்கும்போது கிணற்றடியில் நின்று ‘அடலருணைத் திருக் கோபுரத்தே அந்த வாயிலுக்கு வடவருகிற் சென்று கண்டுகொண்டேன்’
    என்று பாடினால் வீட்டுக்குக் கேட்கும். ஊரிலுள்ள கோவில்களுக்கு அபிNஷகங்கள் திருவிழாக்கள் செய்வித்தார். ஆனால் அநேகமாக அவர் ஒரு கர்மயோகியாகத்தான் இயங்கினாரென்று ஊகிக்கக் கூடியதாயிருக்கிறது.

    எனது தந்தையாரின் சரித்திரமும் மகாஜனக் கல்லூரியின் சரித்திரமும் ஒன்று என்று கூறின் அது மிகையாகாது . அவர் தமது நேரத்தில் மிகக்கூடிய பங்கைக் கல்லூரி விஷயங்களுக்கே செலவிட்டார். அதன் பராமரிப்பு, உபாத்திமார்களைத் தெரிவு செய்தல், நிதி திரட்டல், பிள்ளைகளைச் சேர்த்தல் முதலியன அவருடைய தனிக் கவனத்தை ஈடுபடுத்தின. அவருடைய பழைய மாணவர்களான சிலர் மகாஜனக் கல்லூரியில் உபாத்திமாராகக் கடமை பார்த்துத் தொண்டாற்றினர். இவர்களிற்
    தலைசிறந்து விளங்கியவர் கா.சின்னப்பா அவர்களாவர். ஓர் உருவமும் அதன் நிழலும் போல் எனது தந்தையாரும் திரு.சின்னப்பா அவர்களும் அமைந்தார்கள். அவர் நினைக்க இவர் செய்து முடிப்பார்.

    எனது தந்தையாரின் பிற்காலத்தில் திரு.சின்னப்பா அவர்களே பள்ளிக்கூட அலுவல்களைக் கவனித்து வந்தார். இதன் காரணமாக அவர் காலமானவுடன், பள்ளிக்கூட விடயங்களைத் தன் கையிலெடுத்துத் தொடர்ந்து நடத்தவும் அவர் செய்த சாதனைகளைப் பேணிக் காத்துப் பிற் சந்ததியாருக்குக்
    கையளிக்கவும் திரு.சின்னப்பா அவர்களுக்கு முடிந்தது. திரு சி.தம்பு அவர்களும் அடுத்தபடியாக எனது தந்தையாருக்கும் அவர் பின் வந்த அதிபர்களுக்கும் வலக்கைபோல் உதவினார்கள்.
    இவர்களிருவருடைய நினைவுகளும் எனது தந்தையாரின் நினைவுகளுடன் பின்னிக் கிடக்கின்றன.

    மேற்கூறியவைகளிலிருந்து எனது தந்தையாரைக் காண அநேகர் வந்துகொண்டிருப்பார்கள்
    என்பது புலனாகும். இப்படி வருபவர்கள் தங்கள் தங்களுக்கு வசதியான நேரங்களில் வந்து
    கொண்டிருப்பார்கள். இதனால் வீட்டில் சாப்பாடு முதலியன நேரத்துக்கு நடப்பது அரிதாயிருக்கும். குறிப்பாக இது இராச் சாப்பாட்டைப் பாதிக்கும். எனது தந்தையார் வந்தவர்களுக்குச் சமாதானம் கூறித் தாம் சாப்பிட இரவு பதினொரு பன்னிரெண்டு மணியாகிவிடும். அவ்வளவு நேரமும் காத்திருந்து தனது கணவனுக்கு ஆகாரம் பரிமாறிப் பின், தான் உண்டுறங்கும் எனது தாயாரின் நினைவு நெஞ்சில் என்றும் நிலவுவதொன்றாகும். எனது தந்தையார் வணங்காமுடியன்É சற்று முற்கோபி.
    ஆனால் எனது தாயாரோ, தாழ்மையும் தாய்மையும் உருவெடுத்தாற்போல் சாந்த மூர்த்தியாக விளங்குவார்.
    எனது தந்தையாரின் திடீர்க்கோபத்துக்கும் சூடுபறக்கும் சொற்பிரயோகத்துக்கும் எதிர்மறையாய்ச் சிரித்த முகத்துடன் அன்புடன் பேசிப்பழகும் சுபாவமுடையவராயிருந்தார் எனது தாயார். எனது தந்தையாரின் கோபத்துக்கிரையானோர் சிலர் எனது தாயாரைக் கண்டுபேசிச் சாந்தி பெற்றுப் போவார்கள்.
    எனது தந்தையாரிடம் வருபவர்களுக்கு விருந்துபசாரம் செய்தல் எனது தாயாரின் கடமையாயிருந்தது.
    தாமாகச் சமையல் செய்து பரிமாறி விருந்தினர்களை உபசரித்து அனுப்புவார். எனது தந்தையாருக்கு இது மிகத் திருப்தியைக் கொடுக்கும். விருந்தினர்கள் போனதும், ‘கேட்டீரே, இன்றைக்கு உம்முடைய சமையல் திவ்யம்’ என்று கூறி உசார் போடுவதைக் கேட்டு நாங்கள் இரகசியமாகச் சிரிப்போம்.
    இவைகளைப்போல் எத்தனையோ ஞாபகங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதிக் கொண்டு வருகின்றன.
    ஆனால் அவைகளெல்லாவற்றையும் எழுதினால் வாசிப்பவர்களுக்கு அலுப்புத்தட்டுமென்று அஞ்சி விடுகிறேன். அதுவுமன்றி, எப்பொழுது ஒருவன் தன் பழைய ஞாபகங்களில் மனதைப் பதிய விடுகிறானோ அப்போது அவன் வயோதிபத்தை அடைந்துவிடுகிறான் என்று சில மனோதத்துவ ஆராய்ச்சியாளர்கள்
    கருதுகிறார்கள். வயோதிபத்தின் விளிம்பில் நின்றுகொண்டிருக்கும் நான் வயோதிபத்தைச் சுவைக்க விருப்பமில்லாதவனாயிருக்கிறேன்!.
    ஆகவே ஞாபக உலகிலிருந்து திரும்பிவிடுவதே நலன் ஆகும்.

    தெ.து.தர்மராஜா
    துணைப்பதிவாளர்,
    இலங்கைப் பல்கலைக்கழகம்,
    கட்டுபெத்தை வளாகம்.

    -பாவலர் நூற்றாண்டுவிழா மலர், 1972

  8. mano says:

    போரின் பின்னர் வடக்கு கிழக்கு மக்களின் மீள் எழுச்சிக்கான சவால்கள்

    நிகழ்வு: யாழ். தெல்லிப்பழை மகாஜனக்கல்லூரியின் நிறுவுநர் பாவலர் தெ.அ.துரையப்பாபிள்ளை அவர்களின் நினைவுப் பேருரை: 2011

    தலைப்பு: எமது சமூகத்தின் சமகாலச் சவால்களும் கல்வியும் [Contemporary Challenges of Our Society and Education]

    இடம், காலம்: மகாஜனக்கல்லூரி, தெல்லிப்பழை, 24.06.2011.

    சிறப்புரையாளர்: பிரேமாவதி செல்வின் இறேனியஸ், மேலதிக மாகாணக் கல்விப் பணிப்பாளர், மாகாணக் கல்வித்திணைக்களம், வட மாகாணம்.

    எமது சமூகத்தின் சமகாலச் சவால்களும் கல்வியும்
    Contemporary Challenges of Our Society and Education

    இன்றைக்கு நூறாண்டுகளுக்கு முன்பு தான் சார்ந்த சமூகத்தின் எதிர்காலம் கருதிய தொலைநோக்கு உணர்வினால் உந்தப்பட்டு மகாஜன ஆங்கிலப் பாடசாலையை உருவாக்கிய பாவலர். தெ.அ.துரையப்பாபிள்ளை அவர்களின் நினைவு விழாவில் நினைவுப் பேருரை நிகழ்த்துவதற்கு வாய்ப்புக் கிடைத்ததை எனது பெரும்பேறாகவும், அதிஉயர் கண்ணியமாகவும் உணர்கின்றேன்.

    அன்றைய குடியேற்ற ஆட்சிக்காலத்தில் சமூகத்தின் எதிர்காலம் “தூரநோக்குக் கொண்டதும் ஆழமானதுமான அடித்தளத்தினைக் கல்வியினூடாகக் கட்டியெழுப்புவதே” என்ற பாவலரின் கனவு இன்று நிதர்சனமாகியதற்கு உயரிய நிறுவனமாக வளர்ந்துள்ள இக்கல்விநிறுவனமும் அதன் விழுதுகளாகிய பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்களும் சான்றாகும்.

    அவர்களுள் ஒருவரான எனக்கு இவ்வுன்னத வாய்ப்பினை வழங்கிய மகாஜன கல்விச் சமூகத்தினருக்கும் இன்றைய விழாவின் பிரதம விருந்தினர் மற்றும் அவையோர் அனைவருக்கும் எனது காலை வணக்கம்.

    அன்புசால் அவையோரே!

    கடந்த மூன்று தசாப்தங்களுக்கு மேலாக யுத்தம், இடப்பெயர்வு, வன்முறை ஆகியவற்றின் கோரப்பிடிக்குள் சிக்குண்டிருந்த நம் சமூகம் தற்போது யுத்தமற்ற ஒரு சூழலுக்குள் பிரவேசித்துள்ளது. சுமார் இரண்டு தசாப்தங்களுக்குப் பின்பு இப்பாடசாலையினைச் சூழவாழ்ந்த எம்மக்கள், தங்களது வாழ்விடங்களுக்குத் திரும்புவதற்கான வாய்ப்பினைப் பெற்றிருக்கின்றனர்.

    ஆயுதப்போராட்டம் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்ட நிலையில் யுத்தகாலத்தில் ஏற்பட்ட உயிரழிவுகளும் பௌதிக சொத்துக்களுக்கு ஏற்பட்ட இழப்புக்களும் பொருளாதார நட்டங்களும் அரச, அரசசார்பற்ற மற்றும் சர்வதேச நிறுவனங்களாலும் குழுக்களாலும் கணக்கிலெடுக்கப் பட்டுள்ளன.

    பௌதிக வளங்களை மீளக் கட்டமைப்பதற்கும் புதியவசதிகளைக் கட்டுருவாக்குவதற்கும் தேவையான வளங்கள் கணிப்பிடப்பட்டும் சாத்தியமானவை அடையாளங் காணப்பட்டும் நிரலிடப்பட்டுள்ளன.

    துரிதப்படுத்தப்பட்ட மீள்கட்டமைப்பு மற்றும் அபிவிருத்திப் பணிகளினை முன்னெடுப்பதற்கென தேசிய, மாகாண, மாவட்ட, உள்@ராட்சி மற்றும் கிராமிய மட்டத்தில் பல்வேறு செயலணிகள் முனைப்புடன் செயலாற்றுகின்றன.

    இந்நாட்டின் தலைவர் அதிமேதகு சனாதிபதி அவர்கள் யுத்தத்தால் இழக்கப்பட்ட உயிர்களைத் தவிர ஏனைய யாவற்றினையும் மக்கள் பெற்றுக்கொள்வதற்கு அரசாங்கம் வழிசெய்யும் என உறுதியளித்துள்ளமை எமக்கு நம்பிக்கையைத் தருகின்றது.

    அத்துடன் வன்முறைக்கும் யுத்தத்திற்கும் ஏதுவான மூலகாரணிகள் கண்டறியப்பட்டு அவற்றினை இல்லாதொழிப்பதற்கும் நீடித்து நிலைத்து நிற்கக்கூடிய சமாதானத்தினைக் கட்டியெழுப்புவதற்குமான முயற்சிகள் விரைவில் பலனளிக்குமெனவும் எதிர்பார்க்கப்படுகின்றது.

    எனினும் நீண்டகால யுத்தத்தினுள்ளும் தொடர்ச்சியான இடப்பெயர்வுகளுக்குள்ளும் சிக்கித் துயருற்ற மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கையினைக் கட்டியெழுப்புவது என்பது இலகுவான ஒரு பணியாக எமக்கு இருக்கமுடியாது.

    யுத்தத்தின் நீட்சியும்; இடப்பெயர்வு வாழ்க்கையும் சமூகக்கட்டமைப்புகள் சிதைந்து போவதற்கும், மனிதவளத்தின் சிறப்புத்திறனும் ஆற்றல்களும் குன்றிப்போவதற்கும் காரணமாகியுள்ளது.

    சமூகத்தினதும் தனிமனிதரதும் தொழிலாண்மையும் உற்பத்தித் திறனும் மூலதனப் பெருக்கமும் வலுவிழந்துள்ளன. அச்சமூகங்கள் கட்டிவளர்த்த சனநாயகப் பயிற்சிகளும், விழுமியங்களும், பெறுமானங்களும் வழக்கொழிந்தும் மறக்கப்பட்டும் போயுள்ளன.

    இத்தகைய பலவீனமான சூழ்நிலைகள் தனிமனித நடத்தைப் பிறழ்வுகளுக்கும் சமூகவிரோத காரணிகளின் ஆக்கிரமிப்புக்கும் வாய்ப்பாகின்றன.

    வடக்கு கிழக்கு மக்களின் மீள் எழுச்சிக்கான சவால்கள்:

    கண்ணியம் மிக்க அவையோரே!

    எமது நாட்டின் வடக்குக்கிழக்குப் பகுதிகளுக்குள் இடம்பெற்ற உள்நாட்டு யுத்தத்தினது நேரடியான தாக்கத்தினால் வடக்குக்கிழக்குப் பிரதேசத்தினுள் வாழ்ந்த மக்கள் பாதிப்படைந்து கொண்டிருந்த சமகாலத்தில் நாட்டின் ஏனைய பகுதியிலிருந்தவர்களும் வடக்குக்கிழக்குப் பகுதியிலிருந்து வெளியேறி வாழ்ந்தோரும் தங்களது இருப்பையும் அபிவிருத்திகளுக்கான வாய்ப்புக்களையும் சிறப்பாகத் தக்கவைத்து மேம்படுத்திக் கொள்ள முடிந்தது.

    இது யுத்தப் பிரதேசங்களில் வாழ்ந்த மக்களுக்கும் ஏனைய மக்களுக்குமிடையில் சமூகப் பொருளாதார நிலைகளில் பல்பரிமாணங்கொண்ட இடைவெளியினை உருவாக்கியுள்ளது.

    இந்த இடைவெளியினைப் பாரியளவிலான முதலீட்டுப் பாய்ச்சல்கள் ஊடாகவோ அல்லது விரைவுபடுத்தப்பட்ட உட்கட்டுமானங்களின் உருவாக்கத்தினாலோ மட்டும் நிரப்பிவிட முடியாது. அத்தகைய ஒற்றை அணுகுமுறை மென்மேலும் முரண்பாடுகளைக் கூர்மையடையச் செய்வதாகவே அமையும் என்பதை எவரும் மறுக்கமுடியாது.

    சிதைக்கப்பட்ட சமூகப்பாதுகாப்பு வலையமைப்பு:

    பன்னெடுங்காலமாகத் தமது பூர்வீகக் குடியிருப்புக் காணிகளில் சமூகக்குழுக்களாக வாழ்ந்துவந்த மக்களைச் சுற்றி, கண்ணுக்கு புலனாகாத சமூகப்பாதுகாப்பு எனும் வேலி இடப்பட்டிருந்தது.

    அதனுடைய நெற்றிக்கண்ணிற்கு குடும்பமுரண்பாடுகள் தொடக்கம் தனிமனித நடத்தைப்பிறழ்வுகள் வரை கட்டுப்பட்டிருந்தது. வறுமையும் துன்பமும் பட்டினியும் மகிழ்ச்சியும் கூட சமூகத்தின் பொதுப்பொருளாகவே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருந்தது.

    சாதீயம் தீண்டாமை போன்ற இருண்டபக்கங்களுக்கு அப்பால் தொழிற்றிறனும் சிறப்புத்தேர்ச்சியும் அச்சமூகங்களின் முதுசமாகத் தலைமுறை தலைமுறையாகக் கையளிக்கப்பட்டது. சீட்டுமுறைகளும் பணச்சடங்குகளும் சமூகத்தின் பணச் சுற்றோட்டத்தையும் சேமிப்பாற்றலையும் மூலதனவாக்கத்தையும் தொழிலாக்கத் திறனையும் வளப்படுத்தின.

    முதியோரைக் கனம் பண்ணலும் இளையோருக்கு வழிவிடலும் உறவுக்குக் கைகொடுத்தலும் வாழ்க்கை நெறியாகியது. சமூகத்தின் கூட்டுப்பொறுப்புக் கூறும் கடப்பாடும் நா நயங்காத்தலும் சமூகக் குழுக்களுக்கிடையான முரண்பாடுகளைச் சீர்செய்தன. ஆலயங்களும் ஆண்டு விழாக்களும் குடும்ப நிகழ்வுகளும் கூட்டுவாழ்க்கையின் பெருமையைப் பறைசாற்றின.

    இவையாவும் இன்று தேவதைக்கதைகள் போன்று மாறியுள்ளன. மூன்றுதசாப்தத்திற்குள் இடப்பெயர்வின் பேரால் ஓடிக் களைத்தவர்கள் தரித்து நின்றபோது அவர்கள் தங்கள் அடையாளங்களைத் தொலைத்திருந்தார்கள்.

    குடும்பம் என்ற அலகு தனது முகவரியைப் பறிகொடுத்திருந்தது. யுத்தமும் திறந்தவெளி வாழ்க்கையும் பட்டினிச்சுமையும் மானிட சுபாவத்தினைப் பரீட்சித்துப் பார்த்தது.

    அதிர்ச்சி, சோகம், பயம், எதிர்காலம்பற்றிய நம்பிக்கையீனம், பட்டினி, அகதி வாழ்க்கை முதலானவை சமூகப்பெறுமானங்கள் விழுமியங்கள் என்பவை வலுவிழக்கப்படவும் மீறப்படவும் தூண்டுதலளித்தன.

    மொத்தத்தில் சமூகத்தின் கூட்டு வாழ்க்கையும் ஒருங்கிணைந்த பாதுகாப்புப்பொறிமுறையும் மிகவும் மோசமாகச் சிதைவுக்குள்ளாகியது.

    வலுவிழந்துள்ள சனநாயக மரபுகளும் சமூகத்தின் கூட்டுப்பொறுப்பும்:

    இக்காலகட்டத்தில் எமது சமூகத்தின் தலைமைத்துவம் போர்க்கால நெறிமுறைகளை மட்டும் கருத்திற்கொண்டு உருமாற்றப்பட்டது. இயல்பான சனநாயகப் மரபுகளும் பொதுக் கருத்துருவாக்கங்களும், மாற்றுக் கருத்துக்களை விவாதிக்கக்கூடிய தளங்களும் மறுக்கப்பட்டன அல்லது அவசியமற்றுப்போயின.

    இது ஒரு சமூகத்தின் ஆரோக்கியமான வாழ்க்கையையும் தனிமனித அடிப்படை உரிமைகளையும் சுதந்திரத்தையும் உத்தரவாதப்படுத்துவதற்கு வேண்டிய சூழலை இல்லாதொழித்தது.

    பெருகியுள்ள தங்கிவாழ்வோர் தொகை:

    நேரடியானதும் மறைமுகமானதுமான யுத்த விளைவுகள் எமது சமூகத்தினதும் குடும்ப அலகுகளினதும் சுமைபாரத்தைப் பன்மடங்காகப் பெருக்கியுள்ளது.

    தாய்தந்தையை இழந்தவர்கள், தாரமிழந்தவர்கள், உழைக்கும் வலுவிழந்தவர்கள், நிர்க்கதியான முதியோர், மருத்துவம், உளவியல் சார்ந்த சிறப்புத் தேவைகளுள்ளோர் என இப்பட்டியல் நீண்டு செல்கின்றது.

    இவற்றை விடப் பாடசாலை செல்லாதோர், பாடசாலையை விட்டு இடைவிலகியோர், தொழிற்பயிற்சியற்றோர், முன்னைநாட் போராளிகள், இராணுவ சேவையிலிருந்து வெளியேறுவோர் என மற்றுமோர் மனிதவளத்தொகுதியும் பெருகிக் கொண்டிருக்கின்றது.

    இலங்கையில் வருடாந்தம் அண்ணளவாக 2.8மில்லியன் புதிய தொழிலாளர் படை உருவாகி இணைகின்றது. தற்போதைய புள்ளிவிபரங்கள் 65,000 பட்டதாரிகள் வேலைவாய்ப்புக்காகக் காத்திருப்பதாக கூறுகின்றது.

    பொதுவாகப் பௌதிக வளங்களைப் பயன்படுத்தாது வெறுமனே வைத்திருந்தாலும் அவை பயன்பாட்டிற்கு உட்படுத்தப்படாத காலத்தில் தாமாக வினைபுரியவோ எதிர்விளைவுகளை ஏற்படுத்தவோ முயற்சிக்கமாட்டாதென்பது நாமறிந்ததே.

    ஆனால் மனிதவளம் அவ்வாறு செயலற்று இருக்கப்போவதில்லை. மனிதவளம் அணுசக்தியைப் போன்றது. நாம் அதனைச் சாதகமான முறையில் வளப்படுத்தி நெறிப்படுத்தாவிட்டால் அது எமது அரசியல், சமூக பண்பாட்டுத்தளங்களில் மிகவும் ஆபத்தான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும்.

    இந்நிலையில் தற்போது வடக்குக் கிழக்கில் அதிகரித்துள்ள தங்கிவாழ்வோர் தொகையினைச், சுயசார்புள்ள குடிமக்களாக முழுஆளுமையுடன் உருவாக்குவதற்கான மிகப்பெரிய பொறுப்பு எம்மவரிடம் சுமத்தப்பட்டுள்ளது.

    தொழிற்சந்தைப் போட்டி:

    கடந்த மூன்று தசாப்த காலத்தில் இலங்கையின் பொருண்மியக் கட்டமைப்பு உலகமயமாதலுக்கு இசைவாகத் தன்னை மாற்றிக்கொண்டது. உற்பத்திச் சந்தைகள் பல்தேசியக் கம்பனிகளுக்காகவும் தனியார் துறையினருக்காகவும் திறந்துவிடப்பட்டன.

    விவசாயமும் மீன்பிடியும் அரசசேவைத்துறையும் முதன்மையினை இழக்க, அறிவையும் தொழிநுட்பத்தையும் மையப்படுத்தியதாக புதிய தொழில்வாய்ப்புகளுக்கான கதவுகள் தனியார் துறையினரால் திறந்து வைக்கப்பட்டன.

    மொத்த தேசிய உற்பத்தியில் சேவைத்துறை யின் பங்கு 59.5% ஆக உயர்ச்சியடைய கைத்தொழிற்றுறை 28.4% த்தினையும் விவசாயத்துறை 12.1% த்தினையும் கொண்டுள்ளதாக 2009ம் ஆண்டின் மத்தியவங்கி அறிக்கை குறிப்பிடுகின்றது.

    கல்வியும், தொழிற்பயிற்சியும் வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களின் தொலைதூரக் கல்வியும் இணைக்கப்பட்ட வளாகங்களும் இலங்கையின் மனித வளத்தினை அறிவுசார்ந்ததாக செழுமையூட்டியன.

    பிராந்திய தேசிய மற்றும் சர்வதேச தொழிற்சந்தையில் இலங்கையின் தொழிற்படை போட்டியிட்டு வெற்றியடையக்கூடியளவிற்கு ஆளுமை கொண்டதாக உருமாறியுள்ளது. ஆனால் இவையாவும் எமது தேசத்தின் வடக்குக் கிழக்கிற்கு வெளியேயுள்ள பகுதிகளில் மட்டுமே சாத்தியமாகியது.

    யுத்தம் மற்றும் யுத்தம்சார்ந்த கொள்கை வரையறைகள் காரணமாகவும் வடக்குக் கிழக்குப் பிரதேங்களில் தனியார் துறையினர் முதலிடத் தயங்கியதாலும் மக்கள் தொடர்ச்சியான தசாப்த காலத்திற்கு மேலாக இடப்பெயர்வு வாழ்க்கைக்குள் நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டமையினாலும் மனிதவள மேம்பாடும் அதற்கான வாய்ப்புக்களும் முற்றாக இல்லாமல் போயின.

    கிடைத்திருக்கக்கூடிய வாய்ப்புக்களும் முடங்கிச் செயலற்றிருந்தன. பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்க்கையை இயல்பு நிலைக்கு கொண்டுவருவதற்காக விரைவுபடுத்தப்பட்ட புனரமைப்புப் பணிகளின் காரணமாக உட்பிரவேசித்துள்ள பாரியளவிலான தனியார்துறை முயற்சிகள் பயிற்றப்பட்டதும் வளப்படுத்தப்பட்டதுமான மனித வளத்திற்கான கேள்வியினைப் பாரியளவில் எழுப்பியுள்ளது.

    போர்ச்சூழலில் வளப்படுத்தலுக்கான வாய்ப்புக்களற்ற நிலையில் மழுங்கிப் போயுள்ள வடக்கு கிழக்கின் பெருந்தொகுதியினரான தொழிற்படையினரால் இன்று அரசதுறையிலும் தனியார் துறையிலும் உருவாக்கப்பட்டுள்ள தொழில் வாய்ப்புக்களை உரித்தாக்கிக்கொள்வதற்காக, போர்ச்சூழலுக்கு வெளியே வாழ்ந்த மனிதவளத்துடன் போட்டியிட முடியாதுள்ளது.

    எமது பிரதேசத்தின் தொழிற்படையானது உடலுழைப்பை வேண்டிநிற்கும் வினைத்திறனற்ற வாய்ப்புகளுக்குள் முடக்கப்படுவதனால், சமூகம் மீண்டும் முரண்பாட்டுச் சிக்கலுக்குள் பிரவேசிக்கும் அபாய நிலை தொடர்ந்தும் அதிகரிக்கின்றது.

    சேமிப்பும் மூலதனவாக்கமும்:

    இயல்பாகவே சேமிப்பாற்றலினைக் கொண்டிருந்த வடக்குக் கிழக்கின் சமூகம் அதனைப் பிள்ளைகளின் கல்வியாகவும் தங்க ஆபரணங்களாகவும் குடியிருப்புக்காணியுடனான வீடாகவும் சிறிய சொந்தமான தொழின் முயற்சியாகவும் வங்கிகளில் சேமிப்பு வைப்பாகவும் தேக்கிவைத்துக் கொண்டது.

    நடுத்தர மற்றும் பெரிய தொழின் முயற்சிகள் வர்த்தக நடவடிக்கைகளில் அவர்களது சேமிப்பினளவு மிகக்குறைவாகவே காணப்பட்டது. நீண்ட யுத்தமும் அதனோடிணைந்த பொருளாதார மற்றும் போக்குவரத்துத் தடைகளும் யுத்தப்பிரதேசத்தில் வாழ்ந்த மக்களின் வாழ்க்கைச் செலவினைப் பன்மடங்குகளாக பெருக்கியதனாலும், ஏதிலிகளாகப் பன்முறை இடம்பெயர்ந்தமையாலும் அவர்களின் சேமிப்புக்கள் யாவும் கரைந்தும் தொலைந்தும் போயின.

    இயல்பு வாழ்கையினைக் கட்டியெழுப்புவதில் உள்ள தடைகள்:

    வடக்குக் கிழக்கின் ஒட்டுமொத்தச் சமூகமுமே தமது வாழ்க்கையினை மீளக்கட்டியெழுப்ப வேண்டிய நிலையில் உள்ளது. குடியிருப்புக்கள், சமூக உட்கட்டுமான வசதிகள், தொழில்வாய்ப்புகள், என விரியும் முன்னுரிமைப்பட்டியலுடன் விசேட கவனத்திற்குரிய மனித வளத்தொகுதியினரும் கருத்திற் கொள்ளப்பட வேண்டியவராயுள்ளனர்.

    இவையாவற்றுக்கும் மேலாக சமூகத்தில் நீடித்த அமைதியினைக் கட்டியெழுப்புவதும் எதிர்கால அமைதிக்குப் பங்கம் விளைவிக்கக்கூடிய காரணிகளை முளையிலேயே கட்டுப்படுத்துவதும் மிகவும் முதன்மையான விடயங்களாகவுள்ளன.

    இதனைப் போர்க்கால அணுகுமுறையூடாகவோ அல்லது வெறுமனே பௌதிக வளங்களையும் வாய்ப்புகளையும் பெருக்குவதன் மூலமோ மட்டும் அடைந்துகொள்ள எம்மால் முடியாது.

    எம்சமூகத்தின் நிகழ்காலத் தலைவர்களே!

    இது யாருடைய பணி?:

    கடந்த காலத்தில் எமது சமூகம் எதிர்கொண்டிருந்த யுத்தமும் அதன் தொடர்விளைவுகளும் வெளிப்படையானதும் மறைமுகமானதும் [direct and indirect], உடனடியானதும் நீண்டகாலமானதுமான [immediate and longterm] பல்பரிமாணப் [multi-dimentional] பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

    இவற்றினை வெறுமனே புள்ளிவிபரங்களின் சட்டகத்தினுள்ளும் அவற்றினடிப்படையில்; கீறப்படும் கோலங்களுக்குள்ளும் எம்மைச் சிறைப்படுத்திக்கொண்டு புரிந்துகொள்ளமுடியாது.

    எமது கொள்கைவகுப்பாளர்களும் [Policy makers], திட்டமிடலாளர்களும் [Planners] நிறைவேற்றாளர்களும் [Executives] மற்றும் பணித்துறை ஆட்சியாளர்களும் [Beaucratics], ஏன் அரசியல் தலைவர்களும் [Political leaders] கூட இந்நிலையில் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஆற்றல்கள் கொண்டவர்களே.

    மதிப்பிற்குரிய கல்விமான்களே!

    மொன்ரிசோறி கல்வி முறையினை உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்திய இத்தாலிய மருத்துவரும் கல்வியியலாளருமான மரியா மொன்ரிசோரி அம்மையார் “யுத்தம் தவிர்ப்பது அரசியல்வாதிகளின் கடமை: சமாதானத்தினைக் கட்டியெழுப்புவது கல்வியின் கடமை.” [“Averting war is the work of politicians; establishing peace is the work of education” - Maria Montissori] என்று குறிப்பிட்டுள்ளமையை இங்கு நினைவூட்டுவது மிகப் பொருத்தமானது எனக்கருதுகின்றேன்.

    சமூகத்தை யுத்த நிலையிலிருந்து சமாதானத்திற்கு உருமாற்றும் இலக்குடன் மீள் கட்டமைப்பதற்குரிய சர்வவல்லமை கொண்டதும் வியாபித்ததுமான கருவியாகக் கல்வியே உள்ளது. கல்வியை சமாதானத்திற்கான கல்வியாக அன்றி கல்வி தான் சமாதானம் என்றவாறு சிந்திக்கவேண்டும் [“It is necessary to think of education as peace , not education for peace”] என அவர் மிக உறுதியாக நம்பினார்.

    கல்வி சமாதானத்தின் வடிவமாகக் கட்டியெழுப்பப்பட வேண்டுமானால் இவ்விடத்தில் சமாதானத்துடன் இணைந்த சுதந்திரம் [freedom] என்பது முக்கியம் பெறுகின்றது.

    வழமையாகச் சுதந்திரம் என்கின்ற எண்ணக்கரு ‘அரசியற் சுதந்திரம்’ [political freedom] எனப் பொருள் கொள்ளப்பட்டாலும் அதிகாரக் கைமாற்றம், ஆட்சி யதிகாரத்திற்கான உரிமை என்பவற்றுக்கு அப்பாலும் சென்று சுதந்திரம் என்பதனைப் பரந்துபட்ட பண்புசார் தளத்தில் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது எமக்கு இன்று அவசியமாகவுள்ளது.

    இந்தியாவின் தலைசிறந்த சிந்தனையாளரும் 1998ல் பொருளியற்றுறைக்காக நோபல் பரிசு வழங்கிக் கௌரவிக்கப்பட்டவருமான பொருளியலாளர் அமர்த்தியா சென் [Amatya Sen] ‘அபிவிருத்தியே சுதந்திரத்தின் அடிப்படை’ [Development as Freedom] என்ற தனது நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளபடி மக்களின் செயலாண்மையினை [Human Agency] வளப்படுத்துவதும் உற்பத்திசக்திகள், இயற்கைவளங்கள் ஆகியவற்றின் மீது அவர்களின் உரித்தாண்மையினை உறுதிசெய்வதுமே சுதந்திரத்தின் பண்புசார் நிலையாகும்.

    எமது நாட்டைப் பொறுத்தளவில் கடந்த மூன்று தசாப்த காலத்தினுள் புறநிலை மாற்றங்கள் அதிகம் ஏற்பட்டுள்ளன. சந்தைக்கட்டமைப்பு உலகின் திறந்த போட்டிச் சந்தையுடன் இணைக்கப்பட்டுவிட்டது.

    அரசாங்கம் பொருளாதார, சேவைத்துறைகளுக்குள் கொண்டிருந்த தனியுரிமை கலைக்கப்பட்டு தனியார்துறையின் ஆளுமையும் பங்கும் விரிவாக்கப்பட்டுள்ளது. உலகமயமாதலும் தகவற் தொழிநுட்பப் புரட்சியும் மின்னியற் தொழின்நுட்பத்தின் அதீத பிரவேசமும் யுத்தத்தால் பாதிக்கப்படாத ஏனைய பகுதி மாணவர்களுக்கும் இளையோருக்கும் மிகப்பெரும் வரப்பிரசாதமாக மாறியுள்ளது.

    இவர்கள் தங்களது தொடர் கல்வியினூடாகவும் கிடைத்த வாய்ப்புக்களினூடாகவும் வளப்படுத்தப்பட்ட மனிதவளத் தொகுதியாக மாறியுள்ளனர். அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கும் தொழிற்பயிற்சியும் தயார்ப்படுத்தல் முறைமைகளும் அவர்களின் ஆற்றலினைப் பன்மடங்கு பெருக்கி, அவர்களை முன்னகர்த்தியுள்ளது.

    இத்தகைய பின்புலத்தில் கல்வியின் தொடர்ச்சி இழக்கப்பட்டு, பாடசாலைப்பருவத்தினையும் தாண்டிய நிலையில் வெளியில் நிற்கும் வடக்குக் கிழக்கின் பல்லாயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் இளைஞர்கள் ஆகியோரின் செயலாண்மையினை மேம்படுத்தி உரித்தாண்மை உள்ளவர்களாக மாற்றவும், வளப்படுத்தப்பட்ட மனிதவளத்துடன் போட்டியிட்டு வாய்ப்புகளைக் கையகப்படுத்தவும் எம்மால் முடியுமா? என்ற வினாவுக்கு நாம் விடை காண வேண்டியவர்களாக உள்ளோம்.

    யுத்ததசாப்தங்களில் சனநாயகப்பயிற்சியும் பங்களிப்பும் மாற்றுக்கருத்துக்களுக்கான மதிப்பும் சகிப்புத் தன்மையும் கூட்டாகப் பொறுப்புகூறும் பண்பும் முற்றாக பெறுமதியற்றிருந்தது.

    அதனை மீண்டும் சிலவிதிமுறைகளின் மூலமும் சட்டவாக்கங்களினூடாகவும் உருவாக்கி விடமுடியாது. இத்தகைய எதிர்மறையான சூழ்நிலைகள் சமூகத்தின் எதிர்கால அமைதியையும் சுதந்திரத்தையும் பாதுகாப்பதற்குப் பொருத்தமான தலைமைத்துவப் பண்புகள் கொண்ட எதிர்கால சந்ததி உருவாகுவதற்கு மிகப்பெருந்தடையாக இருக்கும்.

    இந்நிலையில் மேம்படுத்தப்பட்ட மனிதவளமும் பண்படுத்தப்பட்ட ஆளுமையும் கூட்டான வினைத்திறனும் இன்று எம் சமூகத்தின் முதன்மைத் தேவையாகவுள்ளது. இதனை நிறைவேற்றுவதற்குக் கல்வியும் கல்விசார் நிறுவனங்களும் சிந்தனையாளர்களும் சமூகமும் எவ்வாறு செயலாற்றலாம் என்பதே இன்றைய எமது கருப்பொருளாகும்.

    கல்வியின் புதிய பரிமாணம்:

    யுத்தத்தின்பின்னான சமூக மீள்எழுச்சி என்பது நான்கு தளங்களில் எம் மக்களை நிலைநிறுத்தக்கூடியதாக அமையவேண்டும்.

    அ) துரிதமாகத் தங்கள் வாழ்க்கையைக் கட்டியெழுப்பக்கூடிய தொழிலாற்றலை [employable capacity] வழங்குதல்.

    ஆ) தம்மோடு ஒத்த ஏனைய மக்களுடன் சமமாகப் போட்டியிட்டு, பிராந்திய, தேசிய மற்றும் சர்வதேசப் பரப்புக்களில் தம்மை நிலை நிறுத்தக்கூடிவர்களாக அவர்களது ஆளுமையினைக் கட்டியெழுப்புதல்.

    இ) நீடித்த சமாதானத்திற்கு [sustainalble peace] அடித்தளமான சனநாயகப் பயிற்சியையும் [democratics practice] நல்லாட்சிப் பிரயோகத்திற்கான [good governance] அக்கறையையும் – பங்கேற்றல் [participation], வெளிப்படைத்தன்மை [transparency], பொறுப்புச்சொல்லும் கடப்பாடு [accountability], மாற்றுக் கருத்துக்கள் [alternative voices] மீதான சகிப்புணர்வு, ஆகிய பண்புகளையும் பால் மற்றும் வயது வேறுபாடுகள்; இன்றி சகல மட்டங்களிலும் உருவாக்குதல்.

    ஈ) தங்களதும்; சகசமூகங்களினதும் எதிர்கால சந்ததியினரதும்; நீடித்த செழிப்புக்கும் உறுதிப்பாட்டிற்கும் வழிசெய்யும் வகையில் இயற்கைவளங்கள், உற்பத்திச்சாதனங்கள், சுற்றுச்சூழல்காரணிகள் ஆகியவற்றை முகாமை செய்யக்கூடிய உரித்தாளுமை கொண்ட சமூகமாக [community with entitlement] உருவாக்குதல்.

    இந்நான்கு தளங்களும் வழமையான முறைசார் கல்வியின் [formal education] பரப்பெல்லைக்குள் அடக்கப்பட முடியாதவை. தற்போது நடைமுறையிலுள்ள கல்வித்திட்டமும் பாடவிதானங்களும் [education scheme and curricula] அடிப்படையான கல்வியறிவை [literacy] எல்லோருக்கும் கிடைக்கச்செய்யும் நோக்குடனும் பொருளாதார அபிவிருத்தியை இலக்காக கொண்டு செயற்படும் சமூகங்களின் தேவையை நிறைவு செய்வதற்காகவும் தேசியரீதியாக வடிவமைக்கப்பட்டவை.

    சிறப்புத் தேவையுள்ள பிரதேசங்களையோ மக்களையோ [people or regions with special needs] கருத்திற்கொண்டு மாற்றங்களை உள்வாங்கப்படக் கூடியவையாக இவை தயாரிக்கப்படவில்லை.

    இவ்விடத்தில் அமெரிக்க சிக்காக்கோ பல்கலைக்கழகத்தில் சட்டத்துறைப் பேராசிரியராகவும் தத்துவம் அபிவிருத்தி சமூகவியல் ஆகிய துறைகளில் நன்கு அறியப்பட்ட சிந்தனையாளருமான மார்த்தா நேஸ்பாம் [Martha C.Nussbaum] அம்மையார் அண்மையில் தனது Not for Profit –Why Democracy Needs the Humanities என்ற நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளதனை தங்கள் கவனத்திற்குத் தர விரும்புகின்றேன்.

    “தேசிய வருவாயில் அவாக்கொண்டுள்ள தேசங்கள், சனநாயகத்தின் உயிர்வாழ்வுக்கான அடிப்படைத் திறன்களைத் தமது கல்விமுறைமை கொண்டுள்ளதா என்பதில் அக்கறையற்றவர்களாகவே உள்ளனர். இந்நிலைமை தொடருமாயின் உலகிலுள்ள தேசங்கள் எல்லாம் தங்களின் மேல் அக்கறை கொள்ளக்கூடிய முழுமைகொண்ட குடிமக்களை, சக மனிதனின் துயரங்களையும்; சாதனைகளையும் உணர்ந்து மதிப்பளிக்கக்கூடியவர்களை, உருவாக்குவதற்கு பதிலாக, விரைவில் உற்பத்திக்கு பயன்படக்கூடிய, இயந்திரங்களின் தலைமுறைகளை உருவாக்கிவிடுவார்கள். உலகின் சனநாயகத்தின் எதிர்காலமே நூலிழையில் தொங்குகின்றது.” என்று அவர் அபாயக்குரல் எழுப்புகின்றார்.

    [“Thirsty for national profit, nations, and their systems of education, are heedlessly discarding skills that are needed to keep democracies alive. If this trend continues, nations all over the world will soon be producing generations of useful machines, rather than complete citizens who can think for themselves, criticize traditions, and understand the significance of another person’s sufferings and achievements. The future of the world’s democracies hangs in the balance.-Martha C.Nussbaum 2010 –p2].

    எனது மதிப்புக்குரிய நண்பர்களே பெற்றோர்களே கல்வியாளர்களே!

    யுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள வடக்குக் கிழக்கில் எம் மக்களது வாழ்க்கையினையும் அவர்களது பொருண்மியச் செழுமையினையும் பாதுகாப்பான எதிர்காலத்தினையும் கட்டியெழுப்புவதற்கு நாம் கடுமையாக, மிகவும் கடுமையாக உழைக்க வேண்டியுள்ளது.

    எமது கடும் உழைப்புடன் அரசாங்கத்தினதும் சர்வதேசங்களினதும்; புலம்பெயர் சமுகத்தினதும் உதவிகளும் பலமும் இணையும் போது நாம் நினைத்தவாறு மீள் எழமுடியும். அவையாவற்றிற்கும் அடிப்படையான மனிதவளத்தை சிறந்த முறையில் கையாண்டு வளப்படுத்துவதனூடாகவே தேசத்தின் சமாதானமும் செழுமையும் தனிமனிதர்களினதும் சமூகங்களினதும் கண்ணியமும் சுதந்திரமும் நீடித்த காலத்திற்கு நிலைத்துநிற்கும். இதற்கான ஒரேவழி கல்விதான்.

    இதனடிப்படையில் எங்களதும் எங்களது பிள்ளைகளினதும் கற்றற் செயற்பாடுகள் பின்வரும் குறிக்கோள்களை நோக்கியதாக மாற்றி யமைக்கப்பட வேண்டியுள்ளன.

    அ).விரைவான பொருண்மிய செழுமைக்காக உழைக்கக்கூடிய பல்திறன் ஆற்றல்கள் கொண்டவர்களாக எமது உழைப்பாளர்களும் எதிர்காலத் தலைமுறையும் பயிற்றுவிக்கப்படல்.

    ஆ).ஒவ்வொரு மனிதனதும் கண்ணியத்தையும் ஆற்றல்களையும் அபிலாசைகளையும் மதித்து அவர்களுக்கு உரிய இடத்தினை வழங்கக்கூடிய, திறந்ததும் ஆரோக்கியமானதும் உத்தரவாதம் நிறைந்ததுமான அரசியல், சமூக மற்றும் பண்பாட்டுச் சூழலினைக் கட்டியெழுப்பும் கூட்டுப்பங்காளராக சமூகத்தின் ஒவ்வொரு அங்கத்தவரையும் தயார்ப்படுத்தல்.

    இ).தற்போதுள்ள அரசியல் நிர்வாகம், பொருளாதார மற்றும் சமூக கட்டமைப்புகள், நிறுவனங்கள், ஆகியவற்றில் பணியாற்றும் அல்லது பங்கேற்கும் அனைத்துத் தொகுதியினரும், யுத்தத்தின் பாதிப்புகளிலிருந்து எமது சமூகம் துரிதமாகவும் நிதானத்துடனும் பரந்துபட்ட நோக்குடனும் மீள் எழுச்சி பெறுவதற்கு வழிசெய்யும் வகையில், இணைந்து செயற்படுவதற்கு ஏதுவாக தம்மை மாற்றத்திற்கு உட்படுத்த முன்வருதல்.

    பெருமைக்குரிய கல்விச்சமூகத்தினரே!

    ஒருபுறத்தில் துரிதப்படுத்தப்பட்ட அபிவிருத்திக்காக விஞ்ஞானம், வர்த்தகம், தொழிற்றுறை, கணணியும் தகவற்தொழிநுட்பமும், மருத்துவம், பொறியியல், விவசாயம் எனப் பல்கலைக்கழகப் பட்டங்களைக் குறிவைத்தும் வேலைவாய்ப்புகளைக் குறிவைத்தும் உயர் வருமான பதவிநிலைகளைக் குறிவைத்தும் எமது பிள்ளைகளைப் பாடசாலைகளுடாகத் தயார்ப்;படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றோம்.

    கடந்த சில தசாப்தங்களில் இழந்து போனவற்றை ஒருசில வருடங்களுக்குள் மீளப்பெற ஆவலாக உள்ளோம். ஆனால் இதனைத் தற்போது நடைமுறையிலுள்ளதும் பலவித மட்டுப்பாடுகளினைக் கொண்டதுமான அரசாங்கத்தின் கல்விக் கட்டமைப்பினாலோ அல்லது தேசிய நோக்கங்கங்களுக்காக தயாரிக்கப்பட்ட பாடத்திட்டங்களினாலோ மட்டும் அடைந்து விடமுடியாது.

    எங்களிடமுள்ள ஆசிரிய வளமும் கல்விநிர்வாக ஆளணியும் பல்கலைக்கழகங்களின் புலமையாளர்களும் கூட யுத்தகாலத் தேய்மானத்திற்கு உட்பட்டவர்களாகவும் புதிய சவால்களுக்கு முகம் கொடுக்கவும் அவற்றினை வெற்றிகரமாக முகாமை செய்யவும் பயிற்றப்படாதவர்களாகவே உள்ளோம்.

    இத்தகைய நிலையில் பொருளாதார அபிவிருத்திக்காக மாணவர்களைத் தயார்ப்படுத்தும் அதேவேளையில் சனநாயக விழுமியங்களை மீளவும் கட்டியெழுப்புவதற்காக அவர்களைப் பயிற்றுவிக்கும் பாரிய பொறுப்பினையும் நாங்கள் அனைவரும் இணைந்து நிறைவேற்ற வேண்டியவர்களாக உள்ளோம்.

    பொறியியலாளர்களை, மருத்துவர்களை, விஞ்ஞானிகளை, கணனிவிற்பன்னர்களை, சட்டவாளர்களை, முகாமைத்துவ நிபுணர்களை, தொழின்முயற்சியாளர்களை, உருவாக்கும் அதேவேளையில் சிந்தனையாளர்களை, சமுகத்தலைவர்களை, எதிர்கால அரசியல்வாதிகளை மட்டுமன்றி ஆன்மீக வழிகாட்டிகளையும் கூட உருவாக்குவது எமது தலையாய கடமையாகவுள்ளது.

    இக்கடமையினை முன்னெடுக்க நாம் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து எமது வளங்களையும் சிந்தனைகளையும் ஆற்றல்களையும் ஒருங்கிணைக்கவேண்டியுள்ளது.

    எமக்குள் உள்ள பலங்கள் பலவீனங்களை அடையாளங்காண்பதுடன் புறச்சூழலில் எமக்கு கிடைக்கக்கூடிய வாய்ப்புக்களையும் நாம் எதிர்கொள்ளக்கூடிய அச்சுறுத்தல்களையும் இனங்கண்டு எமது சமூகத்தின் தேவைகளையும் முன்னுரிமைகளையும் நிறைவு செய்வதற்குப் பொருத்தமான வழிகளையும் வளங்களையும் வாய்ப்புக்களையும் கண்டறிந்து செயற்பட வேண்டும்.

    எதிர்காலச் சந்தத்தியினரை சம ஆளுமையும் முழுமையுங் கொண்ட குடிமக்களாக உருவாக்குவதன் பொருட்டு அரசியற்தலைவர்களும் அதிகார மற்றும் நிர்வாகபீடங்களில் உள்ளோரும் கல்விச்சமூகமும் பெற்றோரும் சமூகத் தலைவர்களும் பழையமாணவர்களும் புலம்பெயர்சமூகமும் இணைந்ததான செயலணிகள் பாடசாலைகளைச் சார்ந்து அமைக்கப்படவேண்டும்.

    தேசியபாடசாலைகளும் வளமும் பலமும் கொண்ட பெரிய பாடசாலைகளும் தங்கள் அயலில் அல்லது கிராமங்களில் சிறிய வளங்குறைந்த பாடசாலைகளின் அபிவிருத்திக்குப் பங்களிக்கவேண்டும்.

    புலம்பெயர் சமூகத்தின் கடமை!

    எமது தேவைகளும் தெரிவுகளும் முன்னுரிமைகளும் சிறப்புத் தன்மைகளைக் கொண்டவை. அவற்றை வெற்றி கொள்வதற்காக நாம் புதிய அணுகு முறைகளைத் தேடுகின்றோம்.

    இங்குள்ள அரசாங்கத்தினதும் நிறுவனங்களினதும் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட வாய்ப்புகளுக்காக பாடசாலை இடை விலகியோரையும், தொழிற்பயிற்சி வேண்டுவோரையும், உயர்கல்விக்காக ஏங்குவோரையும் சிறப்புக்கல்வித் தேவைகளுக்காகத துயருடன் காத்திருப்போரையும்; வருடக்கணக்கில் காத்திருக்கச் செய்வதற்கு எங்களில் யாருக்கும் உரிமையில்லை.

    அவர்களுக்குப் பொருத்தமான துறைசார் உயர் கல்வியையும் தொழிலாற்றல் பயிற்சிகளையும் வாழ்க்கை வளப்படுத்தல் பயிற்சிகளையும் உரிய காலத்தினுள் வழங்கி அவர்களை முழுமையடையச் செய்யும் வகையில் எமது தொலைநோக்குப் பார்வை அமைய வேண்டும்.

    எனவே புலம்பெயர் சமூகத்தினது புலமையும் உழைப்பும் பெறுமதியான வளங்களும் மனிதவள மேம்பாட்டிற்கான துறைகளுக்குள் அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும். காலச்சக்கரத்தை எவ்வாறு தடுத்து நிறுத்தி வைக்கமுடியாதோ அதேபோல் கவனிப்பாரற்றுக் கிடக்கும் மனிதவளம் அழிவுச்சக்தியாக மாறுவதனையும் எம்மால் தடுத்துநிறுத்த முடியாது.

    அவர்களுக்காக செயற்படத்தாமதிக்கும் ஒவ்வொரு மணித்துளியும் எங்கள் பிள்ளைகளது, இளையோரது அடிப்படை உரிமைகளை நாம் மறுக்கும் மணித்தியாலங்களாகவே இருக்கும். எனவே சமகால சவால்களை இனங்கண்டு கல்வியினூடாக அவற்றை எதிர்கொள்ளும் ஆற்றலுள்ள ஆளுமையுள்ள சமுதாயத்தை உருவாக்குவதே எங்கள் அனைவரினதும் தலையாய கடமையாகும்.

    பேரன்புமிக்க அவையோரே!

    இந்த உயரிய கல்வி நிறுவனத்தின் நிறுவுனர் பாவலர் தெ.அ.துரையப்பாபிள்ளை அவர்களின் நினைவு தினத்தில் அவரது அடியொற்றியதான சிந்தனையினை நினைவுரையாக உங்கள் அனைவருடனும் பகிர்ந்துகொள்ள வாய்ப்பளித்த மகாஜன கல்லூரியின் கல்விச் சமூகத்தினருக்கும் விழாக் குழுவினருக்கும் எனது பணிவான நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

    எத்தனையோ இடர்பாடுகள், சவால்கள் வந்தபோதும் அவற்றை எதிர்கொண்டு தனக்கே உரிய தனித்துவத்துடன் தலை நிமிர்ந்து நிற்கும் இத்தகைய உயர்கல்லூரியைப் பல ஆண்டுகளுக்

  9. mano says:

    http://www.puthinappalakai.com/view.php?20110626104151

    போரின் பின்னர் வடக்கு கிழக்கு மக்களின் மீள் எழுச்சிக்கான சவால்கள்

    நிகழ்வு: யாழ். தெல்லிப்பழை மகாஜனக்கல்லூரியின் நிறுவுநர் பாவலர் தெ.அ.துரையப்பாபிள்ளை அவர்களின் நினைவுப் பேருரை: 2011

    தலைப்பு: எமது சமூகத்தின் சமகாலச் சவால்களும் கல்வியும் [Contemporary Challenges of Our Society and Education]

    இடம், காலம்: மகாஜனக்கல்லூரி, தெல்லிப்பழை, 24.06.2011.

    சிறப்புரையாளர்: பிரேமாவதி செல்வின் இறேனியஸ், மேலதிக மாகாணக் கல்விப் பணிப்பாளர், மாகாணக் கல்வித்திணைக்களம், வட மாகாணம்.

    எமது சமூகத்தின் சமகாலச் சவால்களும் கல்வியும்
    Contemporary Challenges of Our Society and Education

  10. sivapalan manikkavasagar says:

    me like this.thanks.

Leave a Reply

Powered by WordPress | Designed by: SEO Consultant | Thanks to los angeles seo, seo jobs and denver colorado